Lectio divina z Maryją - Cała Piękna (4) Słuchająca

 

III. Rozdział

Słuchająca

Na początku prośmy Ducha Świętego aby odsłonił nam wewnętrze piękno Maryi – Miriam słuchającej. Możemy odkrywać tajemnice piękna Maryi bo Jej ikonograf – Duch Święty – odsłania nam Ją w Biblii. Ideałem kobiety żydowskiej była niewiasta skromna, cicha, milcząca, pracowita, posłuszna mężowi, dbająca o rodzinę. Po powrocie z niewoli Babilońskiej kobiety zostały odsunięte od kultu i nie miały obowiązku chodzić do świątyni i się modlić. W czasach Maryi kobiety nie mogły czytać publicznie Tory. Dlatego budzi podziw znajomość Tory, Proroków. Maryja codziennie modliła się „Szema Izrael” – słuchaj Izraelu (Pwt 6,7). To samo Słowo które spoczęło w „łonie Zwoju” chciało spocząć w Jej łonie.

Lectio divina w świątyni i wiejskiej chacie

Święty Łukasz kiedy brał do ręki pióro i pisał Ewangelie, to tak jakby brał do ręki pędzel i malował obraz. Namalował najpiękniejsze ikony Maryi. Trzeci ewangelista  na początku swej Ewangelii namalował niezwykły dyptyk – obydwa obrazy maja wspólny watek – zwiastowanie. Autor używa techniki kontrastu aby wzbudzić w nas zdumienie.

  

Schemat ----Zachariasz – Maryja

Zwiastowanie Zachariaszowi Łk 1, 5-23	Zwiastowanie Maryi Łk 1, 26- 38
Dyptyk Łukaszowy
Kapłan w świątyni Jerozolimskiej
Ukazał mu się anioł Pański	Bóg posłał anioła Gabriela
	Anioł wszedł do Niej i rzekł
Przeraził się i strach padł na niego	Ona zmieszała się i rozważała
Nie bój się Zachariaszu	Nie bój się Maryjo
Po czym to poznam	Jakże się to stanie
Jan będzie napełniony Duchem Świętym	Duch Święty zstąpi na Ciebie
Elżbieta urodzi ci syna	Twoja krewna Elżbieta
Ja jestem Gabriel aby ci oznajmić te wieść radosna	Dla Boga nie ma nic niemożliwego
Nie mógł mówić i wrócił do swojego domu	Oto ja służebnica
Traci mowę aby umieć słuchać	Umiała słuchać, więc nie traci mowy
Ma wątpliwości i pyta o znak	Słucha, wierzy i pyta

 

Protoewangelia Jakuba (II wiek) w opisie zwiastowania ukazuje dwa miejsca: dom i studnie.  Nie studnia obok domu, ale dom obok studni; najpierw studnia (Słowo Boga jest jak studnia), w Starym Testamencie wszędzie gdzie docierał Lud Boży to pierwsze kopał studnie, potem budował dom. Na mapie Boga centrum świata nie jest świątynia w Jerozolimie, ale mała chata jako perla. Historia rabinów – „świat jest jak oko: morze to białko, ziemia jest tęczówką, Jerozolima źrenicą, a odbitym w niej obrazem jest świątynia”. Z perspektywy Boga wygląda to inaczej: „świat jest jak oko: morze to białko, ziemia jest tęczówką, Nazaret jest  źrenicą, a odbitym w niej obrazem jest maleńki domek Miriam”. Biblia to domowe tabernakulum. Otwarta Biblia to znak, że Bóg jest zawsze otwarty na mnie…to Anioł Stróż, którego Bóg posyła do mnie i „trąca w bok”, budzi z marazmu i mówi: „Wstań, jedz, bo przed tobą długa droga” (1Krl 19,7). Cisza to najbardziej płodne miejsce. Mówi Ignacy Antiocheński: „Słowo poczęło się w ciszy, w ciszy przyszło na świat i w ciszy zmartwychwstało”.

Autorem i protagonistą

Lectio Maryi jest sam Bóg. Tak naprawdę to nie ja czytam tekst, ale to Bóg czyta mi tekst (Boże czytanie). Kiedy czyta mi tekst, wtedy czyta także moje życie. Cisza i słuchanie kosztują wiele. Maryja słyszy „chaire – Raduj się” i od tego pozdrowienia zaczyna się Ewangelia we właściwym znaczeniu tego słowa. Ilekroć jak Maryja otwieramy się na słowo Boga, ilekroć otwieramy Biblie, tylekroć słyszymy to samo pozdrowienie: „Pan z Tobą”.  Słuchanie Słowa „przestraszyło Ją” – „zmieszała się”.  I Ona rozważała, co by miało znaczyć to pozdrowienie…Najważniejsze pytanie w Lectio jest: co mówi Bóg? Punktem wyjścia jest znaczenie dosłowne świętego tekstu. W Lectio pierwsze jest przyjęcie Słowa, potem przychodzi zrozumienie. Aby stać się pięknym potrzeba dać się ewangelizować jak Maryja. Bez milczenia nie ma słuchania. Cisza to płodne miejsce w naszej duszy