Dogmat o wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny

Teologia dogmatu o wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny, wyrażająca łaskę obdarowania Maryi pełnią zbawienia, dotyka swoją problematyką ważnych tematów teologicznych, łączących się z eschatologią i antropologią.

[1] http://bc.upjp2.edu.pl/Content/3767/napiorkowski_maryja_jest_piekna_info.pdf

 Podstawą nauki o wniebowzięciu jest nauka o Bożym macierzyństwie i trwałym dziewictwie Najświętszej Maryi Panny. Jak niepokalane poczęcie jest zapowiedzią tych podstawowych prawd maryjnych, tak wniebowzięcie jest ich eschatologicznym dopełnieniem. Dogmat ten ukazuje ostateczne konsekwencje wyboru dokonanego przez łaskę. W tym znaczeniu definicja wniebowzięcia jest konsekwencją dogmatu z roku 1854. W nauce o eschatologicznym uwielbieniu Maryi zawiera się jednak nowy element w stosunku do prawdy o niepokalanym poczęciu. Dogmat o uprzednim odkupieniu Maryi z grzechu pierworodnego kierował spojrzenie na Sprawcę tego niebiańskiego przywileju, a więc był elementem teologii odkupienia i łaski. Nauka o wniebowzięciu bierze pod uwagę również całe życie Matki Chrystusa, która w czasie ziemskiej wędrówki w pełni odpowiedziała na łaskawe wybranie przez Boga. Na dar szczególnego wybrania udzieliła doskonałej odpowiedzi wiary. Z pełni łaski, której u Maryi odpowiada pełnia wiary, wynika pełnia eschatologicznego uwielbienia. Dogmatu wniebowzięcia rodzi konsekwencje dla chrześcijańskiej antropologii. Ogłoszenie dogmatu uwielbienia Maryi, które obejmuje pełnię Jej człowieczeństwa, a więc duszę i ciało, jest przypomnieniem światu wartości ludzkiego ciała. Jest rzeczą zastanawiającą, jak bardzo Kościół podkreśla w swojej nauce rolę ciała ludzkiego. Chrześcijańska nauka przypisuje mu bowiem nie tylko przejściowe, lecz także trwałe znaczenie, wychodzące poza ramy jego ziemskiej egzystencji. To nie wyłącznie dusza, ale cała osoba ludzka jest przedmiotem troski Kościoła. Należy się wystrzegać dualizmu, jaki sugeruje potoczne używanie i rozumienie pojęć „dusza” i „ciało”. Człowiek nie składa się z dwóch części, lecz jest jednością. Osoba nie posiada duszy, tak jak posiada wartości materialne, lecz jest jednocześnie duszą i ciałem. Katechizm uczy:

Człowiek, stanowiący jedność ciała i duszy, skupia w sobie dzięki swej cielesnej naturze elementy świata materialnego, tak że przez niego dosięgają one swego szczytu i wznoszą głos w dobrowolnym chwaleniu Stwórcy. Nie wolno więc człowiekowi gardzić życiem ciała, lecz przeciwnie, powinien on uważać ciało za swoje jako przez Boga stworzone i mające być wskrzeszone w dniu ostatecznym, za dobre i godne szacunku. Jedność ciała i duszy jest tak głęboka, że można uważać duszę za „formę” ciała; oznacza to, że dzięki duszy duchowej ciało utworzone z materii jest ciałem żywym i ludzkim; duch i materia w człowieku nie są dwiema połączonymi naturami, ale ich zjednoczenie tworzy jedną naturę.

Dogmat wniebowzięcia jest w swoim eschatologicznym wymiarze profetyczną zapowiedzią naszego przyszłego zmartwychwstania i uwielbienia. I w naszym wypadku ma się to dokonać w pełni człowieczeństwa, a więc zarówno w aspekcie duchowym, jak i cielesnym. Wniebowzięcie uchyla więc niejako rąbka tajemnicy nieba, czyli stanu wiecznego szczęścia zbawionych. Chrześcijańska wizja królestwa Bożego nie przedstawia zbawionych jako nierealnych i pozbawionych radości duchów, niemających nic wspólnego z tym, co przeżywamy na ziemi. Takie rozumienie nieba prowadzi często do zarzutu, że jest ono miejscem zgoła nudnym i nieciekawym.

Chrześcijańskie niebo nie jest osamotnieniem i negacją tego, co się poznało i co się kocha. Chwały uwielbienia dostępuje cały człowiek, z pełnią swoich doświadczeń i relacji, z całym swoim światem wewnętrznym i z własnym widzeniem świata zewnętrznego.